Autorytetem opartym na wiedzy i umiejętnościach cieszy się dobry lekarz, nauczyciel, mechanik, administrator, a także człowiek zwany "złotą rączką", który wie, co i jak należy zrobić, poprawić. Autorytetem rzeczywistym może cieszyć się każdy człowiek, jeśli w jakieś dziedzinie ma uznanie i szacunek, gdy inni liczą się z jego zdaniem, cenią go. Autorytet można zdobyć również dzięki określonym cechom charakteru i umysłu, podczas gdy inni, nie z obawy przed represjami, lecz w przekonaniu o słuszności i trafności proponowanych rozwiązań, gotowi są do podporządkowania się lub posłuszeństwa. Tego typu autorytet oparty jest zawsze na zaufaniu i lojalności. Ze względu na sposób postępowania można stać się autorytetem moralnym, przywódcą, ekspertem, fachowcem lub specjalistą.

Chcąc mieć autorytet osobisty (rzeczywisty) należy pamiętać, że nie wynika on tylko i wyłącznie z cech posiadanych, lecz jest on raczej rezultatem cech przejawianych. Przykładem ilustrującym tę tezę może być sytuacja gdy pracownik lub kierownik, u którego dominują procesy pobudzania nad procesami hamowania, czyli choleryk z natury, dzięki długotrwałemu trenin-gowi i nabytym umiejętnościom w zakresie zachowania się wobec innych, reaguje w sytuacji trudnej w sposób zrównoważony.

 

Samopoznanie i samozrozumienie, samokrytycyzm, samodoskonalenie, czyli dbałość o rozwój własnej osobowości oraz samodyscyplina służą bu­dowaniu autorytetu. Wszystko to składa się na postawę ogólnie zwaną perfekcjonizmem, wyrażającą się dążeniem do bycia lepszym, sprawniejszym, skuteczniejszym, bardziej akceptowanym, potrzebnym, moralnym, życzliwym, lojalnym itp.